Jaka rehabilitacja jest zalecana po skręceniu stawu skokowego?

Posted by admin on March 8th, 2017
Comments Off

11[1]Szacuje się, że nawet 1/3 wszystkich kontuzji kończyny dolnej, to skręcenia stawów skokowych. Wbrew pozorom, ryzyko wystąpienia urazu u osób uprawiających sport jest podobne, jak u wszystkich pozostałych. Często na izbę przyjęć trafiają osoby, które poślizgnęły się na schodach, niefortunnie stanęły lub straciły równowagę przez krzywą płytkę chodnikową. Przekroczenie wytrzymałości mechanicznej stawu powoduje nadciągnięcie, naderwanie lub zerwanie jego więzadeł. Pojawia się wówczas obrzęk, krwiaki, ból, ograniczenie ruchomości i problemy z przeniesieniem ciężaru ciała na chorą nogę, co uniemożliwia normalne chodzenie. Problemem rekonwalescentów, zwłaszcza tych którzy uprawiają sport, jest pogorszona równowaga. Rehabilitacja może w tym wypadku uwzględniać treningi ze specjalnymi przyrządami, takimi jak piłki bosu czy platformy do balansowania. Warto jednak pamiętać o wykonywaniu ćwiczeń w bezpiecznym otoczeniu, najlepiej z materacami gimnastycznymi. Pozwoli to uniknąć uderzeń np. o ostre krawędzie mebli domowych i kolejnych kontuzji.

Prawidłowa rehabilitacja stawu kolanowego

Posted by admin on March 8th, 2017
Comments Off

legtutor[1]Staw kolanowy jest największym spośród obecnych w ciele człowieka. Łączy on kość udową z kością piszczelową. Ważnymi jego częściami są: rzepka i łąkotki. Ze względu na ogromną siłę mięśnia czworogłowego uda, jest on narażony na znaczne przeciążenia. Jego uszkodzenia są źródłem częstych kontuzji u sportowców. Nawet niewinnie wyglądający uraz wymaga konsultacji z ortopedą, ponieważ może być on potencjalnie niebezpieczny dla stawu. Najczęściej stosowane metody, o jakie opiera się rehabilitacja stawów kolanowych to: pole elektromagnetyczne, prądy interferencyjne, jonoforeza, sonofereza, krioterapia i kinezyterapia. Tego typu zabiegi należy wspierać – konsultowaną ze specjalistą – aktywnością w domu. Mają one na celu utrzymanie mięśni, by zapobiec ich zanikowi oraz zadbanie o optymalną ruchomość stawu. Nie należy jednak zbytnio go forsować, by nie narażać się na trwałe zmiany zwyrodnieniowe. Wracając do sprawności po tego typu urazie lepiej ćwiczyć nawet kilka miesięcy i stopniowo zwiększać zakres treningu, niż przeszarżować i odczuwać negatywne skutki przez długie lata.